Podobnym problemem zajmuje się Harvard Business Review january 2005 (tak, jestem fanem tej gazety ). Artykuł “Overloaded circuits: Why smart people underperform”. [a tutaj można przeczytać krótki wywiad z autorem] jest o tym, co się dzieje, kiedy jesteśmy zalani zbyt dużą ilością zadań i informacji. Płat czołowy odpowiadający za wyższe czynności zostaje przeciążony. Kiedy mamy do ogarnięcia zbyt wiele wątków wysyła sygnały do głębszych (pierwotnych) części mózgu. Te zaczynają działać jak w stanie zagrożenia. Takie reakcje mają priorytet, bo decydują o przetrwaniu, nad wyższymi funkcjami mózgu niezbędnymi do wykonywania bardziej złożonych zadań, jak podejmowanie decyzji, planowanie, zarządzanie czasem itp. Dlatego mózg pierwotny zaczyna dominować nad tym “nowoczesnym”. Im więcej sygnałów mózg pierwotny dostaje tym reakcje są silniejsze. Powstaje pętla. Ja czuję coś takiego jako rodzaj otępienia. Mój “nowoczesny” mózg zostaje przytłoczony tym pierwotnym. Trudno wtedy podjąć jakąkolwiek decyzję. Im bardziej byśmy się starali, tym bardziej pętla będzie się zaciskać. Mamy jedno wyjście – wyłączyć się. Tak jak mózg pierwotny jest bardzo prosty, tak i rozwiązania tego problemu są proste. Trzeba dać mu znać, że wszystko jest ok. Pomóc mogą ćwiczenia oddechowe, techniki medytacyjne (można poczytać o nich np. tutaj), albo po prostu bieganie po schodach. Podczas prostych ćwiczeń, wydzielają się przyjazne dla mózgu endorfiny, które pomagają w wyrwaniu się z pętli. Wpadaniu w pętle sprzyja brak snu i zjadanie dużych ilości węglowodanów (słodycze, makarony itp.) powodujących skoki poziomu glukozy we krwi, a co za tym idzie skoki w odżywianiu komórek mózgowych.
Właśnie te negatywne skutki stresu widać na wykresie Yerksa-Dodsona – jest krzywą, a nie prostą
Zdecydowanie polecam ten artykuł z HBR (nie, nie jestem agentem tego wydawnictwa )

Ciekawe, że zwykłe siedzenie w biurze może być źródłem tylu badań i obserwacji !

Dodaj posta do: